Over verzonken kastelen en langs woeste kliffen

Startpunt

Albaum: Nieder-Albaum, parkeerplaats bij de kerk

Doelwit

Albaum: Nieder-Albaum, parkeerplaats bij de kerk

Properties:

Additional Information

verboden

te lopen

Het is verboden de klifformatie te betreden.

De legende van de Schanollen

In Nieder- en Oberalbaum loopt men via een wandelpad langs de deels dertig meter hoge Albaumer-kliffen, vijftien imposante porfierrotsen die door de grauwacke heen steken.

Schanollenhuisje; aan de bovenste helft ontspringt de Schanollenbron en ligt de Schanollentoegang met het Schanollenhuisje. De Schanollentoegang was vroeger een stenen halfronde boog, die tegenwoordig niet meer te zien is. Het Schanollenhuisje is een uit rotsen opgebouwde schuilplaats waar één man plaats kan vinden.

Daar en in hun andere moeilijk toegankelijke grotten woonden de Schanollen, kleine dwergen en kobolden. Lange tijd hebben ze de Albaumers menig dienst bewezen. Zo was het niet ongebruikelijk dat de stallen waren schoongemaakt, het vee was verzorgd en de koeien waren gemolken, zonder dat de betreffende boer ook maar een vinger had uitgestoken.

Dit en andere klusjes verrichtten de Schanollen vaak op de boerderij van de familie Hellermann (Haus Mertens), aangezien deze boerderij het dichtst bij de Schanollen lag. Van daaruit trokken ze vervolgens via Kleff en Kellerberg naar Oberalbaum. Hoe behulpzaam de Schanollen ook konden zijn, ze lieten anderzijds niet toe dat iemand hun mysterieuze rijk op de kliffen binnendrong.

Maar op een dag beklom een beeldschoon meisje de kliffen van Albaum. Terwijl ze bloemen plukte, vergat ze al snel het pad en de steeg en drong ze steeds dieper door in het rijk van de Schanollen. Sindsdien is het meisje nooit meer gezien en ook de Schanollen zijn verdwenen. Enorme rotsblokken waren naar beneden gestort op de plek waar het meisje het laatst was geweest. Een dicht rotsenwarboel versperde de grotten van de Hollen en menig karwei moest op een zware dag blijven liggen, omdat de Schanhollen hun hulp onthielden.

Slechts af en toe ziet men een witte gestalte over de rotsen wandelen, die hulpzoekend haar handen wringt en zachtjes klaagt en huilt.

(naar aanleiding van overgeleverde verhalen uit het Sauerland)

De legende van de Krähenpfuhl

In vroeger tijden zou er bij de Krähenpfuhl een kasteel hebben gestaan, dat bewoond werd door een goddeloze, woeste ridder. Via zijn jagers liet hij vrouwen en meisjes ontvoeren en naar zijn kasteel slepen. Een van deze meisjes, Christine Rohen uit Albaum, bood hem onoverwinnelijk verzet. Maar hij wilde haar dwingen, zoals men een vos of een valk temt. Dag en nacht stegen de tranen en het geklaag van het meisje om bescherming en hulp naar de hemel. De christelijke prediker, die Christine had gedoopt, klom moedig naar het kasteel en hield de ridder zijn wandaden voor. Maar die lachte alleen maar om de waarschuwingen en dreigementen van de man van God en liet hem met honden uit de burcht jagen. Laat op dezelfde avond beefde de Stüvelhagen tot in zijn grondvesten. Een donderend onweer steeg snel op en liet de aarde wankelen onder krachtige slagen. Felle bliksemflitsen omringden het kasteel, likten aan deuren en poorten en smolten de grendels. Met wapperend haar vluchtte Christine uit de kerker en sprong in de brede gracht die het kasteel omringde. Het brandende kasteel wankelde en zonk weg in de watermassa’s, die mens en dier verzwolg. De volgende ochtend kabbelden de golven op de plek waar eerder het kasteel had gestaan, en op het water dreef het lichaam van het ontvoerde meisje. Toen de ontzette ouders, die te hulp waren gesneld, hun kind uit het water hadden gehaald en op het gras hadden gelegd, sloeg het de ogen open en zei: „Huil niet, moeder, de ridder heeft me niets gedaan!“ Daarop blies het zijn engelzuivere ziel uit. Het stoffelijk overschot van Christina werd begraven in Kirchhundem, waar het later bij de bouw van de oude kerk onvergankelijk werd aangetroffen.

Men vermoedt dat de sage de herinnering weerspiegelt aan een bloedige daad die in vroegere tijden hier bij de Krähenpfuhl tegen een jonge vrouw is gepleegd. In de loop van generaties zou het verhaal door verfraaiingen zodanig kunnen zijn veranderd dat van een herberg voor voermannen, die hier vroeger wellicht heeft gestaan, een kasteel is geworden en van de moordenaar een roverridder.

(Bron: Josef Rinscheid. Geschiedenis van de parochie Kohlhagen. Olpe 1933. Johannes Neuhaus-Dobbener: Overleveringen uit het Flape- en Albäumertal, in het bijzonder over de sage van de Krähenpfuhl. Heimatstimmen uit het district Olpe, 11e deel 1953. blz. 704 e.v.)

Het natuurreservaat Krähenpfuhl

een biotoopcomplex met twee deelgebieden bestaande uit jeneverbesheide, moerasbossen en bronmoerassen op een drassige zadelpositie bij de Katzenstein ten westen van Nieder-Albaum. Het noordelijke deelgebied van het natuurreservaat Krähenpfuhl is ongeveer 3 ha groot en bestaat voornamelijk uit een vochtige jeneverbesheide met veel goed groeiende, tot 4 m hoge jeneverbesstruiken. Deze worden losjes overschaduwd door talrijke losstaande bomen, voornamelijk dennen en berken. Uitgebreide informatie vindt u hier

„Richtplätzchen“

In de zomer van 1985 werd deze executieplaats opgegraven door archeologen van het Amtes für Boden- und Heimatpflege. Dit wordt ondersteund door de jachtkaart van Heidtschötter uit 1743 en door opgravingsvondsten.

De nabijheid van de oude Kriegerweg, de verhoging en het weidse uitzicht op de voormalige executieplaats, evenals de nabijheid van de Galgenberg, de „Vier Linden“, de rechtsplaats van de Vasbach, laten er geen twijfel over bestaan dat de onbekende bouwers deze verhoogde plek hebben uitgekozen om de lokale bevolking en vooral reizigers op de Kriegerweg af te schrikken.

Veel wijst er ook op dat op deze plek Trine Prinz uit Oberalbaum op 23 oktober 1681 werd geëxecuteerd.

De 21-jarige dienstmeid had haar kind na de geboorte gedood. Na 33 dagen hechtenis en onderzoek veroordeelde de schoffenrechtbank van het district Bilstein Trine Prinz tot de dood door het zwaard. Het vonnis werd onmiddellijk voltrokken door de beul uit Olpe. In het overlijdensregister van de parochie St. Peter en Paul in Kirchhundem staat als plaats van overlijden „Doitmecke“ vermeld, als datum van begrafenis 23 oktober 1681 en als doodsoorzaak „…is wegens kindermoord onthoofd“. Tegenwoordig heet de veldnaam waar we nu staan „In der Deitmicke“.

Themaroute „geschichtet & verwoben“ – kunstproject aan de Kleffweg in Albaum – een wandeling die de moeite waard is over de Kleffweg in Albaum (start bij de kerk); Informatie hier

Pelgrimsroute „Alter Kirchweg – neu entdeckt“: De pelgrimsroute loopt over een deel van het traject parallel aan de rondwandeling; informatie vindt u hier.