Toeristische bestemming Helminghausen (aan de Diemelsee)

Helminghausen wordt voor het eerst genoemd in het jaar 1325 in een oorkonde van het klooster van Bredelar. In deze oorkonde wordt melding gemaakt van een molen in „Helmelinchusen”, die zowel voor het klooster van Bredelar als voor de adellijke huizen van Padperg maalde.
Helminghausen was een eeuwenoud onderdeel van het leengoed Padberg. In 1576 zagen de heren van Padberg zich genoodzaakt de Koolse soevereiniteit definitief te erkennen. In deze schikking van aartsbisschop Salentin, het „Salentinschen Rezeß“, staat onder andere dat de arme inwoners van Helminghausen en de Ring Padberg niet verder mogen worden belast.

Tijdens de Dertigjarige Oorlog werd Helminghausen geplunderd en in de as gelegd. In 1680/81 liet Rabe Josias von Padberg, een afstammeling van de voormalige roverridders van Padberg, een landgoed aanleggen. Hij werd daarmee de stamvader van een nieuwe adellijke familie. Het landgoed moest aan het einde van de 19e eeuw om economische redenen worden verkocht.

Al in 1802 kwam het tot dan toe tot het aartsbisschopdom Keulen behorende hertogdom Westfalen, en daarmee ook Helminghausen, in handen van het landgraafschap Hessen-Darmstadt, respectievelijk het latere groothertogdom Hessen-Darmstadt. Het heerlijkheid Padberg werd in 1807 opgeheven. Van 1816 tot 1918 behoorde Helminghausen tot het Koninkrijk Pruisen. Op grond van de Pruisische gemeentewet van 1841 werd in 1843 de gemeente Helminghausen opgericht.

Op kerkelijk gebied behoorde Helminghausen tot de dubbele parochie Padberg – Beringhausen. In 1660 omschreef de pastoor van Beringhausen de gemeente in Helminghausen als een filiaal van de beide gemeenten Padberg en Beringhausen. Pas in 1906/07 kon in Helminghausen een eigen kapel worden gebouwd.

Tussen 1912 en 1923 werd boven het dorp de Diemeltalsperre aangelegd met een capaciteit van 20 miljoen m³. Deze dient ter bescherming tegen overstromingen en voor de regulering van de Weser. De opwekking van elektriciteit door twee turbines is slechts een nevenfunctie. Door de idyllische ligging van het dorp onderaan de stuwdam en het Diemelsee is het toerisme en de horeca in de loop der tijd uitgegroeid tot de belangrijkste inkomstenbronnen. Zo zijn er in het dorp een camping, een minigolfbaan in de Alte Gutsgarten,
vakantieappartementen en een herberg. In het Diemeltal, ten oosten van het dorp,
bevinden zich een dorpsgemeenschapszaal, een sport- en speelterrein,
en een jeugdkampeerterrein. In het westen grenst een reguleringsvijver
van het Diemelsee direct aan het dorpscentrum.

Het hoogste punt van Marsberg bevindt zich in Helminghausen op de Eisenberg (594,6 m boven NAP).