Beringhausen

De oudste vermelding van de plaats vinden we in een oorkonde uit het jaar 1064. Aartsbisschop Anno II schonk in dat jaar zijn daar gelegen landgoederen aan het klooster van Siegburg. In 1101 schonk graaf Erpo van Padberg een landgoed in „Berdinchusen”, dat tot zijn privébezit behoorde, ter dotatie van het klooster van Boke.

Rond 1230 horen we over een ruil van landgoederen tussen de kerk in Beringhausen en het klooster Bredelar. Vanaf het begin van deze eeuw begon Bredelar hier gestaag bezittingen te verwerven. In 1414 worden de Padbergers gedwongen het grootste deel van hun heerschappij, waartoe ook Beringhausen behoorde, af te staan aan Waldeck. Vanaf dat moment strekte hun heerschappijgebied zich alleen nog uit over de dorpen Beringhausen en Helminghausen. Het klooster verwierf nu ook nog leengoederen van Corvey, die voorheen als leen in handen waren geweest van de ridders van Horhusen. In de daaropvolgende jaren slaagde het klooster Bredelar erin zijn bezit verder uit te breiden.

Het kon als bijna enige grondheer over de omliggende dorpen Giershagen, Beringhausen, Messinghausen en Helminghausen economisch worden samengevoegd tot het Oberhof, de „grangia Beringhausen“. Beringhausen behoort samen met Niedermarsberg tot de industrieel-ambachtelijke gemeenten. Aangezien ongeveer 60-80% van de beroepsbevolking in deze sector werkzaam is, kan de plaats worden omschreven als een „industriële woongemeente“. Bijna de helft van het bosareaal, 30%-40% van het gemeentelijk grondgebied, is coöperatief bos. Naast de landbouw, die voor de plaats slechts van ondergeschikt belang is, en het toerisme, werkt het overgrote deel van de beroepsbevolking als forens in Niedermarsberg, Bredelar, Messinghausen en Hoppecke.

Alle verenigingen hechten veel waarde aan samenwerking en dragen zo bij aan het culturele leven in Beringhausen. Beringhausen heeft een kerk met een jeugdcentrum en een kleuterschool, evenals een bejaardentehuis – de Franziskaner-zusters uit Salzkotten zijn hiervoor verantwoordelijk.