Alte Seilerei

Het massief uit baksteen opgetrokken, overdekte en met 25 metalen ramen uitgeruste kabelbaangebouw werd in 1914 gebouwd over een lengte van 60 m en vormt vandaag de dag, in zijn oorspronkelijke vorm, ook buiten de regio een zeer zeldzaam geworden industrieel monument. Het pand werd in de jaren 2002/2003 gerenoveerd door de vereniging „Förderverein Heimatpflege u. traditionelles Brauchtum Rüthen e.V.“ en in mei 2003 geopend als touwmakerijmuseum. Binnen bevinden zich talrijke historische afbeeldingen, gereedschappen, apparaten en machines van dit eeuwenoude ambacht, waarmee ook vandaag de dag nog aan een geïnteresseerd publiek de vervaardiging van touwen kan worden gedemonstreerd.

Bezoek voor groepen na aanmelding via het toeristenbureau van de stad Rüthen in het kader van stadsrondleidingen. Het vervaardigen van touwen behoorde al vele eeuwen geleden tot de talrijke beroepen en ambachten buiten de gilden om, die deel uitmaakten van een zo zelfvoorzienend mogelijk economisch systeem van de stad Rüthen. Zo zijn bijvoorbeeld in de gemeentelijke burgerlijsten en belastingregisters van 1648 en 1759 lokale touwmakerijen (reepschleger of reepdreger) te vinden.

In de beroeps- en bedrijfsstatistieken van Rüthen uit de 19e eeuw wordt het touwmakersambacht voor 1848 met 6 bedrijven, voor 1885 met 3 en voor 1900 met 2 bedrijven gedocumenteerd. De laatste nog bestaande touwfabriek stopte in 1937 met haar activiteiten als gevolg van de toenemende technisering, de opkomst van industrieel vervaardigde touwen en de onstuitbare dominantie van kettingen en staalkabels. In deze touwfabriek worden vooral producten voor agrarisch gebruik vervaardigd, zoals bijvoorbeeld schovenbanden, veehalsbanden, paarden- en ploeglijnen, bandtouwen voor hooi- en graantransport, trekkabels van verschillende lengtes en sterktes enz., maar ook af en toe scheepstouwen, visnetten, kloktouwen en altijd een groot aantal binddraden en waslijnen voor algemeen huishoudelijk gebruik. Alle touwproducten werden vervaardigd uit hennep, die grotendeels in balen uit Rusland werd aangevoerd.

Voordat de touwen, koorden en lijnen echter hun gewenste vorm in lengte en diameter kregen, moesten er eerst lange draden uit de ruwe hennep worden gesponnen na de verwerkingsstappen ‘hecheln’ en ‘kammen’. In het verdere productieproces worden de afzonderlijke draden vervolgens tot koorden gedraaid (getwijnd), die vervolgens, afhankelijk van de behoefte, in meerdere draadbanen door middel van verdere, nauwkeurig afgestemde draaiprocessen met behulp van touwtuig en -wagens tot het gewenste eindproduct worden gevormd. Zo ontstond uit de hennepdraden een koord, uit de koorden een streng en uit de strengen uiteindelijk het touw met de juiste sterkte: bewerkingen die in de tijd vóór de elektrificatie veel fysieke kracht en speciale ambachtelijke vaardigheid van de touwmakers vereisten.